Het gevaar van de macht?

Woensdag was de grote anticlimax. Het was een aparte dag. Maandenlang was je bezig met dit moment en weken achtereen zijn we ervoor de straat op gegaan. Hebben we met elkaar vergaderd. Plannen gemaakt en gesproken over de campagne.

En opeens is die dag er. Iets wat een vast onderdeel van je leven is geworden, verschijnt die avond rechtstreeks voor je ogen. Gespannen ademhalen, nagelbijten als er een nieuw stembureau is uitgeteld. Als in een trance staarden we naar de staafdiagrammen die in het beeld verschenen. Het begint met honderd stemmen, twintig, zestig, en pas aan het einde van de reeks voor DURF het verlossende woord. Veel gejuich. Misschien nog wel een vierde zetel? We waren echt op stoom. Het ging zo ontzettend goed. In bijvoorbeeld stembureau Cleijn duin werden we gewoon de allergrootste. Evenals in Rijnsoever – bij de Marnixschool en Pieter Groen.

Uiteindelijk drie zetels. Katwijksche Post opent met ‘DURF vanuit het niets op drie zetels’. Tien procent van de stemmen. Bijna drieduizend mensen die hun vertrouwen aan ons hebben gegeven. Je raakt er echt stil van. Al die dagen campagnevoeren. Altijd was het in je achterhoofd. In je gedachten spookte deze dag rond met een glorierijke beslechting van de stembusgang. En het is gewoon gelukt.

Iedere week gingen er uren op aan dit prachtige project. Want zo voelde het. We hadden allemaal de drive om er tijd en energie in te steken. We waren zo betrokken en het liet ons niet meer los. Echt hart voor de zaak.

Maar nu is daar een streep onder gezet. Alsof er een deel van je lichaam is afgestorven. Ik voel me enigszins verweesd. En dat is waar ik ook bang voor ben: we waren een grote groep met één heilig doel. Maar nu dat achter de rug is, valt alles dan uit elkaar? Dat ieder weer zijn eigen weg gaat, Sonny, Danny en Arie met z’n drieën verdergaan en de warme banden die we samen hebben opgebouwd laten versloffen?

En trek dit ook breder naar je stemmers toe. Hoe blijf je in de haarvaten van de samenleving zitten? Hoe kunnen we vermijden dat het vier jaar pluche wordt en ons pas bij verkiezingstijd weer eens laten zien? Het zijn heel fundamentele vragen voor DURF. Hoe vermijden wij de kloof tussen onze raadsleden en de ‘gewone man’ – de kloof tussen burger en politiek? Want DURF is tenslotte opgericht om de ingeslapen politiek open te breken. Er werd onvoldoende geluisterd. De opkomst daalde jaar na jaar. Wij zouden dit gaan aanpakken. Dat was onze spirit.

De voor mij fundamentele vraag ligt voor: hoe laten wij ons niet opslokken door de macht? Immers, de beste manier om een succesvolle partij de wind uit de zeilen te nemen is door machtshonger los te weken. Dat regeren een doel op zich wordt. Anders geformuleerd: hoe vergeten wij onze kiezers niet? In de eerste plaats gaat het om onze houding. We moeten een moderne partij zijn die weet dat het altijd campagne is. We zullen niet om de vier jaar, maar iedere maand wel eens de straat op moeten om te peilen wat er zo al leeft in bepaalde buurten. Daarom is DURF ook zo voor referenda. Dan worden alle partijen gedwongen om uit hun ivoren fractiekamers te stappen, en het contact met hun kiezers warm te houden. Want we mogen nooit vergeten dat de gemeenteraad ten dienste staat van de burgers. En niet andersom.

Hoe blijven wij dus een echte volkspartij?

Het antwoord lijkt misschien simpel. En dat is het ook. Maar andere partijen heb ik het nog niet zien doen. We moeten continue blijven investeren, steeds offers brengen en de tijd afbakenen om het ‘volkse’ niet te laten ondersneeuwen door het ‘vertegenwoordigen’.

Dit moet DURF doen door de wandelgangen en achterkamertjes van het gemeentehuis te vermijden. We moeten juist blijven investeren in de relatie met onze stemmers. Wij willen meermaals per jaar bijeenkomsten gaan organiseren voor onze leden en sympathisanten. Ieder halfjaar een grote flyeractie om mensen op de hoogte te houden. Iedere maand wel eens de deuren langs om ouderen, jongeren en gezinnen te vragen wat er leeft in hun wijk. De straat moet ons tweede thuis worden. De overtuigingskracht en de dynamiek moeten vanuit de samenleving de gemeenteraad instromen. Het vereist veel tijd en energie, maar we krijgen er iets voor terug wat onbetaalbaar is: vertrouwen. Want wie vertrouwen geeft, krijgt het ook terug.

U zal ons dus nog vaak tegenkomen. Wij willen laagdrempelig contact bieden aan al die mensen die zich frustreren over problemen die maar niet worden opgelost. Wij willen raadsleden die benaderbaar zijn. Mensen die altijd naar u luisteren. Omdat wij weten dat we namens u die drie zetels hebben gewonnen. Een historische zege waarvoor we u vier jaar lang enorm dankbaar zullen blijven.